leren voelen

Yoga is bewustwording; van hoe het lichaam aanvoelt, wat er gaande is in het hoofd, hoe
je geest werkt en ook wat er aan emoties en gevoelens te ervaren is. Het is het
telkens gewaar worden van jezelf op meerdere lagen waaruit een mens volgens de
yogafilosofie is opgebouwd. Dat is een van de eerste en soms ook grootste
stappen in het beoefenen van yoga...gaan voelen wat er zich allemaal in je afspeelt. Maar wellicht dat de volgende stap nog veel moeilijker is; namelijk bewustwording hoe je met hetgeen zichtbaar is geworden omgaat! Dit confronteert dikwijls met hoe je dagelijks onbewust met jezelf bezig bent.
En trikkert bovendien de nare maar oh zo menselijke gewoonte om er wat van te vinden. 

De geest is namelijk geconditioneerd en denkt in goed en slecht beleeft de dingen in dualiteit in
zwart en wit. 

Yoga is de uitnodiging de dingen te zien zoals ze zijn. Niet langer handelen vanuit gewoonte maar bewuste keuzes maken naar wat werkelijk goed is. Dat valt niet altijd mee. Vaak is er een neiging om iets te willen veranderen of is er zelfs een overtuiging dat het anders moet. Zeker wanneer je door het doen van yoga
geconfronteerd wordt met lichamelijk beperkingen, met houdingen die je eerder wel kon en in het huidige moment niet.

In de afgelopen week werd bovenstaande me nog eens heel duidelijk gemaakt en mocht ik het
van dichtbij en van verschillende kanten inzien. 

Na een hatha yogales, waar ze wekelijks aan mee doet, bleek de enthousiaste en vooral gedreven vrouw
van middelbare leeftijd tijdens een oefening in de kramp te zijn geraakt. Dit maakte dat ze na afloop volledig vast zat in haar nek. Fysiek bekeken was ze wellicht te lang in de houding gebleven of was de
Asana te diep uitgevoerd of had ze de pose te snel en niet nouwkeurig uitgevoerd. Het toeval wil (en nee toeval daar geloof ik niet in), dat ik de les begonnen was met de groep te vragen; waar men behoefte
aan had. Zij gaf aan dat ze graag haar hartgebied wilde openen. En dat is na afloop Interessant want in plaats van dat ze zich kon openen was er iets in haar juist verkrampt geraakt. Ik raadde haar dan ook aan hier vandaag nog eens verder naar te kijken wellicht zou het haar nog meer inzicht geven in
haar behoefte en hoe ze hiermee omgaat. Groot was echter mijn verbazing toen ze haar matje opnieuw neerlegde voor de intensive prana yogales die volgde. Weet je zeker dat je nog een les mee wilt doen? Ja zeker zei ze daadkrachtig. Ga je niet over je grens heen, informeerde ik voor de zekerheid? Nee dat houd ik goed in de gaten. Maar wat had ik met haar te doen toen ik zag dat ze bitter weinig oefeningen mee kon doen en aan het einde van de les zelfs geholpen moest worden om weer van de mat af te komen.

Ik had met haar te doen en ben erg geschrokken niet omdat ze zo weinig had mee kunnen doen maar omdat ze klaarblijkelijk niet had kunnen luisteren naar de overduidelijke signalen van haar lichaam. Wederom was haar nek verkrampt en ditmaal leek het letsel zelfs verergert. Een dokter bezoek was nodig en maakte duidelijk dat er een spiertje gescheurd was. Er werd zelfs een morfine prik toegedient.  Niet iets waar je meteen aan denkt dat zou kunnen gebeuren tijdens een yogales, niet waar?!

Een eveneens zo gedreven dame, in leeftijd en yoga ervaring iets ouder, viel 2 jaar terug van
de fiets en brak daarbij haar rug. Toen ze de yoga weer oppakte bleek er het een en ander niet meer te kunnen en omdat ze altijd heel soepel en lenig was geweest was dit een pijnlijke ontdekking. Soms duwde ze, met haar enorme wilskracht en vanuit gewoonte, door ze zette er letterlijk en figuurlijk haar schouders onder. Maar het enige dat ze ermee bereikte was een onrustige slapeloze nacht. Ze leerde zich te richten op de yoga houdingen die ze nog wel kon en dat bleek best veel te zijn. Dit gaf haar de ruimte om onbevooroordeeld aanwezig te blijven bij het stuk in haar rug dat niet langer mee buigde en tastbaar werd door de yogahouding. 

En dan ineens gebeurd het toch zo maar, na zoveel jaar raken haar tenen in de ploeghouding de grond weer. Ze heeft zichzelf toegestaan met een bolster (kussen) te werken.  Er is zichtbaar iets losgelaten. Ik zie en voel dat ze diep geraakt is.

En hier zit ik dan met een pootje omhoog in een pipowagen ergens in Groesbeek terwijl manlief op
de racefiets 20 heuvels en 100 km aan het bedwingen is. Ik had erg na deze tour uitgekeken en voelde me er fysiek en mentaal meer dan klaar voor. Maar gister verstapte ik me en ging door mijn enkel. Mijn
echtgenoot, gewent aan mankementen van het lijf, kan veel pijn hebben. Die vind mijn gejammer al gauw overdreven. Maar dat doet mij steigeren want overdrijven..heus daar ben ik niet van. Yoga heeft mij geleerd mijn grenzen aan te voelen en te respecteren. En warempel daar heeft tie niet van terug. Maar eerlijk is eerlijk hier zit ik toch wel een beetje tweeslachtig dit stukje te schrijven. Want na een ijszak en goede nachtrust en zelfs een heerlijke yogasessie op tuinkussens bekruipt me het gevoel...ben ik
niet te voorzichtig geweest? 

Maar als ik dan bedenk dat we over minder dan 7 weken voor een grote fysieke uitdaging staan voel ik
dat de ruimte die ik mezelf nu geef helend is en de juiste keuze gemaakt!  

Ohm Shanti Ohm